การทำอาหาร > การสะสม

หนึ่งปีของการบันทึกด้วยคลิกเดียวทำให้คนส่วนใหญ่มีสูตรหลายพันสูตร และอาจมีสักสี่สิบสูตรที่เคยทำจริง นั่นคือสิ่งที่เครื่องมือตัดเก็บแบบไม่ติดขัดมีไว้ และ Copy Me That ทำได้ดีมาก

แต่คอลเลกชันขนาดนั้นจะไม่สามารถเลื่อนดูได้อีกต่อไป Prepbook คาดว่าคุณจะมีตำราอาหารที่เล็กกว่าและคัดสรรมาแล้ว คือสูตรที่ผ่านการทำครั้งแรกมาได้ เขียนตามที่คุณทำอยู่ตอนนี้ และหาเจอง่ายเมื่ออยากได้ ขอ “อะไรสักอย่างที่มีถั่วเลนทิลสำหรับคืนหนาวๆ” แล้วสตูว์ก็จะโผล่มา ไม่ว่าคุณจะตั้งชื่อมันว่าอะไร

เอกสารที่มีชีวิต > การเก็บสำเนาเข้าแฟ้ม

เมื่อตัดเก็บสูตรมาแล้ว สิ่งที่คุณมีส่วนใหญ่คือสำเนาที่เรียบร้อยของหน้าเว็บคนอื่น

ใน Prepbook สูตรอาหารคือเอกสารข้อความแบบจัดรูปแบบได้ หัวข้อ รายการ รูปภาพ ตาราง และโน้ตไปอยู่ตรงไหนก็ได้ที่สูตรต้องการ และไม่มีช่องให้กรอกแม้แต่ช่องเดียว เขียนตามที่นึกออก หรือวางมาจากที่ไหนก็ได้ แล้ว Prepbook จะจัดการส่วนที่เหลือเอง ทั้งบรรทัดไหนเป็นวัตถุดิบ ใช้อย่างละเท่าไร และขั้นตอนไหนใช้อะไร

นั่นคือสิ่งที่ทำให้ส่วนของการทำอาหารใช้งานได้ การปรับสัดส่วนจะเขียนทุกปริมาณใหม่ในที่เดิมแทนที่จะปล่อยให้คุณคิดเลขเอง การแตะวัตถุดิบในขั้นตอนจะบอกว่าต้องใส่เท่าไร และโหมดทำอาหารจะพาคุณไปทีละขั้นตอน โดยมีวัตถุดิบอยู่ใกล้มือ ตัวจับเวลาเดินอยู่ และหน้าจอไม่ดับ

ทุกครั้งที่คุณทำ

แตะ ทำแล้ว เมื่อทำอะไรเสร็จ แล้วการลองครั้งนั้นจะถูกบันทึกลงในบันทึกของสูตรพร้อมวันที่และทุกอย่างที่คุณอยากเล่า ทั้งเปลี่ยนอะไรไป อะไรพลาด ใครขอเพิ่ม

ผ่านไปไม่กี่เดือน บันทึกจะกลายเป็นประวัติของสูตร และตัวสูตรเองจะค่อยๆ ลงตัวเป็นเวอร์ชันที่คุณทำจริง และเมื่อคุณเขียนใหม่ ก็ไม่มีอะไรหายไป ประวัติเวอร์ชันเก็บทุกเวอร์ชันก่อนหน้าไว้ คุณจึงย้อนดูได้เสมอว่าก่อนจะลดน้ำตาลลงครึ่งหนึ่ง สูตรเขียนไว้อย่างไร

แชร์สิ่งที่คุณทำ

Prepbook ให้ลิงก์สาธารณะกับทุกสูตร พี่สาวของคุณเปิดลิงก์บนโทรศัพท์เครื่องไหนก็ได้ อ่านสูตร ปรับเป็นสี่ที่ และไม่ต้องติดตั้งอะไรเลย ถ้าเธอมี Prepbook แตะครั้งเดียวก็บันทึกลงตำราอาหารของเธอได้

ไม่มีโฆษณาทับอยู่ ทั้งฝั่งคุณและฝั่งเธอ