รู้ว่าเป็นสูตรอาหาร > แค่เก็บข้อความ

เครื่องมืออเนกประสงค์ไม่รู้ว่าสูตรอาหารคืออะไร มันแยกวัตถุดิบออกจากประโยคไม่ได้ ความสะดวกทุกอย่างในการทำอาหารจึงต้องแทนที่ด้วยการที่คุณทำเองด้วยมือ ทุกครั้ง

Prepbook อ่านสูตรได้ วางลิงก์หรือเขียนตามที่นึกออก แล้ววัตถุดิบจะไปอยู่ในส่วนวัตถุดิบ ขั้นตอนไปอยู่ในวิธีทำ โดยไม่ต้องติดแท็กอะไร จากตรงนั้นเองที่ส่วนที่มีประโยชน์ตามมา การปรับสัดส่วนเขียนทุกปริมาณใหม่ในที่เดิม รวมถึงตัวที่อยู่กลางประโยค การแตะวัตถุดิบในขั้นตอนจะบอกว่าต้องใส่เท่าไร และโหมดทำอาหารแสดงทีละขั้นตอน โดยมีวัตถุดิบอยู่ใกล้มือ ตัวจับเวลาเดินอยู่ และหน้าจอไม่ดับ

ในฐานข้อมูล Notion สูตรที่ลดลงครึ่งหนึ่งสำหรับสองคน คือสูตรที่คุณต้องหารครึ่งในหัว หน้าเตา ในจังหวะที่คุณพร้อมจะคิดเลขน้อยที่สุด

ต้นทุนที่แท้จริงคือการดูแล

ฐานข้อมูลสูตรใน Notion ไม่เสียเงิน แต่เสียความใส่ใจมาก ต้องมีคนกำหนดพร็อพเพอร์ตี้ คอยรักษาแท็กให้สม่ำเสมอ เก็บกวาดสิ่งที่เครื่องมือตัดเก็บโยนเข้ามา และปรับทุกสูตรให้เป็นรูปแบบที่เทมเพลตต้องการ

Prepbook จัดรูปแบบให้เอง ไม่มีเทมเพลตให้ดูแลและไม่มีสคีมาให้ตกลงกัน สิ่งเดียวที่เหลือให้ทำกับสูตรก็คือลงมือทำอาหาร

ทุกครั้งที่คุณทำ

แตะ ทำแล้ว เมื่อทำอะไรเสร็จ แล้วการลองครั้งนั้นจะถูกบันทึกลงในบันทึกของสูตรพร้อมวันที่และทุกอย่างที่คุณอยากเล่า ทั้งเปลี่ยนอะไรไป อะไรพลาด ใครขอเพิ่ม ใน Notion นี่คือพร็อพเพอร์ตี้ที่คุณต้องจำให้ได้ว่าจะอัปเดต ซึ่งส่วนใหญ่ก็ลืม

ผ่านไปไม่กี่เดือน บันทึกจะกลายเป็นประวัติของสูตร และตัวสูตรเองจะค่อยๆ ลงตัวเป็นเวอร์ชันที่คุณทำจริง และเมื่อคุณเขียนใหม่ ก็ไม่มีอะไรหายไป ประวัติเวอร์ชันเก็บทุกเวอร์ชันก่อนหน้าไว้ คุณจึงย้อนดูได้เสมอว่าก่อนจะลดน้ำตาลลงครึ่งหนึ่ง สูตรเขียนไว้อย่างไร

แชร์สิ่งที่คุณทำ

Prepbook ให้ลิงก์สาธารณะกับทุกสูตร ซึ่งเปิดออกมาเป็นสูตรอาหาร ไม่ใช่หน้าหนึ่งในเวิร์กสเปซของใครสักคน พี่สาวของคุณเปิดลิงก์บนโทรศัพท์เครื่องไหนก็ได้ อ่านสูตร ปรับเป็นสี่ที่ และไม่ต้องติดตั้งอะไรเลย

สูตรก็นำออกมาได้ง่ายพอกัน ส่งออกทั้งหมดเป็น Markdown, PDF, HTML หรือข้อความธรรมดาได้ทุกเมื่อ สิ่งที่คุณเขียนไว้ที่นี่จึงไม่ถูกขังไว้